healthsolutions
Παρασκευή, 29 Μαΐου 2020 04:52

Εύα Νάθενα: Η σπουδαία σκηνογράφος διηγείται τον δικό της αγώνα για να βιώσει το «θαύμα» της μητρότητας

Η διακεκριμένη σκηνογράφος και ενδυματολόγος Εύα Νάθενα, έχοντας μια αξιοζήλευτη επαγγελματική διαδρομή και ούσα ήδη καταξιωμένη στους καλλιτεχνικούς κύκλους,  αποφάσισε να αλλάξει τη ζωή της προκειμένου να ζήσει αυτό που κάθε γυναίκα ονειρεύεται: τη μητρότητα.

Όπως εξομολογείται η ίδια, στη δική της περίπτωση, η μητρότητα δεν της «χτύπησε» την πόρτα. Εκείνη αποφάσισε να αφοσιωθεί με όλες τις δυνάμεις στην προσπάθεια κατάκτησης του ονείρου της απόκτησης ενός παιδιού. Και δεν ήταν εύκολο. Χρειάστηκε να «ανεβεί ένα βουνό», ώσπου να κρατήσει στην αγκαλιά της τα δίδυμα παιδιά της. Στην προσπάθεια αυτή, είχε σύμμαχο το γιατρό της Κώστα Σφακιανούδη, για τον οποίο μιλά με τεράστια ευγνωμοσύνη: «Στην προσπάθειά μου να κάνω παιδί άλλαξα γιατρούς μέχρι να καταλήξω στον δικό μου, τον Κώστα Σφακιανούδη. Συνειδητοποίησα ότι το συνδυαστικό μυαλό του γιατρού καθόρισε και την επιλογή μου. Με αντιμετώπισε ως μοναδικότητα –του έχω τεράστια ευγνωμοσύνη, όπως και στην μαία μου, την Διονυσία Μπίκου». Στις γραμμές που ακολουθούν, η Εύα Νάθενα διηγείται το πώς βίωσε η ίδια την εμπειρία της μητρότητας.

«Η επιθυμία μητρότητας υπήρχε μέσα μου, σαν αόριστη σκέψη, αλλά πάντα την συνέδεα με έναν σύντροφο. Θαύμαζα τις γυναίκες που το τολμούσαν μόνες τους. Για μένα ήταν προϋπόθεση ένας σύντροφος. Και η ζωή δεν με πήγαινε προς τα εκεί. Με το μότο “να μην βιάζουμε τα πράγματα”, το άφηνα. Σαν να είχα πάρει μέσα μου, σιωπηλά, μιαν απόφαση. Ελεγα ότι έχω την δουλειά μου, τους φίλους μου –άνθιζα μέσα από τις φιλικές μου σχέσεις, οπότε ας αφοσιωθώ σε αυτά.
Κι επειδή είχα δεχτεί αυτό που μου έλεγαν από μικρή, ότι έχω ταλέντο στην δουλειά μου, φοβόμουν πολύ μήπως δεν έχω ταλέντο στην ζωή. Για χρόνια πίστευα ότι ήμουν ανεπαρκής ταλέντου στην ζωή, στην προσωπική ζωή. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι τα πιο σοβαρά πράγματα δεν τα ανακοινώνουμε, αλλά τα έχουμε αποφασίσει μέσα μας. Ετσι κι εγώ αποφάσισα να μην συνεχίσω την προσπάθεια να συντροφεύσω με έναν άνθρωπο. Είχα κάνει ειρήνη με αυτό».

«Και τότε ήρθε ο σύντροφος, ο Κώστας και μαζί μια συγκυρία που αναποδογύρισε την ζωή μου. Ένιωσα ασφάλεια. Επειδή στην ζωή μου ευτύχησα να κάνω ό,τι ονειρεύτηκα κι ήμουν πολύ πλήρης ως τότε με όλα τα άλλα, έκανα μια παύση από την δουλειά μου όταν τον γνώρισα και αποφάσισα να είμαι μόνο σύντροφος. Τον πρώτο χρόνο που ήμασταν μαζί εγώ δεν δούλεψα. Παραιτήθηκα από τις δουλειές μου. Ηθελα να διανύσω αυτό το διάστημα μόνο ως σύντροφος. Ηταν ένας έρωτας που ήρθε σε μια στιγμή που ήθελα να την ζήσω. Μια περίοδος που έκανα και μια γλυκιά αυτοκριτική. Ενιωθα πλήρης με την δουλειά και τους φίλους μου, σαν να είμαι σε ένα τοπίο ευφορίας με την τέχνη που αγαπώ.
Και ξαφνικά με τον Κώστα ήταν σαν να κρατιόμαστε χέρι-χέρι και μπροστά μας να ήταν ένα βουνό, που λεγόταν παιδιά, οικογένεια. Πήρα την απόφαση να το ανέβω –και αποδείχτηκε πραγματικά βουνό. Αλλά το ανέβηκα. Στην αρχή ο Κώστας είχε κρατήματα, αναστολές, έχοντας ζήσει ως αμετανόητος εργένης. Μου πήρε καιρό να τον παρασύρω αλλά όταν αρχίσαμε να ανεβαίνουμε μαζί αυτό το βουνό, έχω να πω ότι μόνον από εκεί πάνω θέλω πια να βλέπω τον κόσμο. Ολα είναι πιο όμορφα από εκεί πάνω. Το να κάνεις παιδί είναι η απόλυτη κορυφή. Δεν πάει πιο πάνω. Πιο πάνω είναι ο Θεός».

«Τον πρώτο καιρό της γνωριμίας μας, με την φόρα που είχα, του ομολόγησα, με τρόπο χειμαρρώδη, ότι ήθελα να κάνουμε παιδί. Και πάλι όμως το αίσθημα αυτοσυγκράτησης με οδήγησε στο να πω, “ας μην βιάζουμε τα πράγματα”. Κι όταν το ξέχασα τελείως, μετά από χρόνια, ήρθε μια στιγμή σαν επιθυμία του Κώστα, ενώ εγώ είχα πια αποδεχτεί ότι δεν θα συμβεί. Θυμάμαι, βλέποντας την εικόνα ενός παιδιού, του είχα πει ότι εμείς δεν θα την ζήσουμε ποτέ αυτή την χαρά. Κι εκείνος τότε μου είπε, γιατί, ας κάνουμε ένα παιδί… Σαν να μην είχαν μεσολαβήσει τόσα χρόνια. Στην αρχή νόμιζα ότι αστειεύεται. Οχι, το εννοούσε. Σκέφτηκα ότι έχω μεγαλώσει. “Αν εσύ θες, όλα τα μπορείς”, μου είπε».

Δείτε αναλυτικά όλη τη συνέντευξη στο bovary.gr.

Αυτό το διαβάσατε;

X