healthsolutions
Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2021 14:15

Aληθινή ιστορία- «Έφτασα να πω στον άντρα μου ‘χώρισέ με’ επειδή δεν μπορούσα να τον κάνω πατέρα»

Οι γυναίκες που έρχονται αντιμέτωπες με την υπογονιμότητα δεν δίνουν μια εύκολη μάχη, καθώς καλούνται να διαχειριστούν ένα δύσκολο ψυχολογικό φορτίο, υπό την πίεση του οποίου πολλές φορές «λυγίζουν». Η αληθινή ιστορία της Alice Almeida που ακολουθεί, δίνει κουράγιο σε εκατοντάδες γυναίκες ανά τον κόσμο, μεταφέροντας ένα μήνυμα αισιοδοξίας, καθώς μέσα από τις αντιξοότητες της ζωής μπορούμε να βγούμε πραγματικά πιο δυνατές, ή ακόμη καλύτερα, όπως έκανε η ίδια η Alice,  να προσφέρουμε στους ανθρώπους γύρω μας.

Μπαίνοντας στη διαδικασία της εξωσωματικής

Η Alice Almeida ήταν μόλις 30 ετών όταν διαγνώστηκε με ενδομητρίωση σε 4ο στάδιο και έπρεπε πλέον, να ξεπεράσει τις αντικειμενικές δυσκολίες που η κατάσταση της υγείας της προκαλούσε ως προς τη φυσική σύλληψη. Κάπως έτσι, μπήκε με πλήρη άγνοια, όπως εξομολογείται η ίδια, στη διαδικασία της εξωσωματικής.

«Ήμουν αρκετά αφελής, αφού νόμιζα ότι θα ήταν εύκολη υπόθεση για μένα. Τελικά, ήταν το εντελώς αντίθετο. Δεν ξέρω ποιος φταίει, αλλά δεν βρήκα πουθενά την υποστήριξη που χρειαζόμουν πραγματικά και δεν γνώριζα και κάποιον που να έχει περάσει ποτέ κάτι αντίστοιχο, ώστε να βρω ένα στήριγμα εκεί… Πλέον ξέρω ότι είμαστε πολλές που το περάσαμε τόσο δύσκολα», δηλώνει η ίδια.

«Τα όνειρά μου γίνονταν σμπαράλια»

Καθώς η Alice, συνεχίζει την αφήγησή της ανασύρει από τη μνήμη της εκείνες τις δύσκολες μέρες, που ήλπιζε να λάβει το πολυπόθητο μήνυμα ‘ότι είναι έγκυος’, με αποτέλεσμα να καταρρέει κάθε φορά που η απάντηση ήταν αρνητική: «Θυμάμαι τις μέρες που περίμενα το κρίσιμο τηλεφώνημα και ήταν οι πιο ατέλειωτες μέρες της ζωής μου. Στο μεταξύ, η απάντηση που περίμενα δεν διαρκούσε πάνω από 1-2 λεπτά, ειδικά όταν ήταν αρνητική – σε 2 λεπτά, όλα τα όνειρά μου γίνονταν επανειλημμένα σμπαράλια».

«Το χειρότερο ήταν», λέει εμφανώς ταραγμένη η Alice, «ότι άρχισα να νιώθω ως η μοναδική υπαίτια για την υπογονιμότητά μου, αποκλειστικά ένοχη που δεν μπορούσα να χαρίσω στον σύντροφό μου ένα παιδί. Μέχρι που έφτασα στο σημείο να του ζητήσω να με χωρίσει επειδή δεν μπορούσα να τον κάνω μπαμπά».

Κάνοντας τον πόνο, πηγή έμπνευσης…

Η ίδια μέσα από την εμπειρία της διέγνωσε ένα σημαντικό κενό στο κομμάτι ης ψυχολογικής υποστήριξης των γυναικών σε αυτή την προσπάθεια: «Πρέπει να προετοιμαστείς και να το αντιμετωπίσεις μόνη σου – και με τον σύντροφό σου, βεβαίως, αλλά κυρίως με τον εαυτό σου. Χωρίς να το καταλάβεις, απομονώνεσαι ακόμα και από τον άνθρωπο που αγαπάς, νιώθεις «εντελώς χαμένη και απολύτως διαλυμένη», όπως λέει.

Όλο αυτό το σκληρό βίωμα έγινε η αφορμή ώστε η Alice να ιδρύσε οργάνωση για την υποστήριξη των γυναικών που περνάνε όσα πέρασε κι αυτή.

«Πήρα όλα όσα μου έλειψαν σ’ αυτήν την περιπέτεια», εξηγεί, «και έχτισα ένα δίκτυο υποστήριξης που δεν αφήνει τίποτα αναπάντητο ή στην τύχη. Έμαθα με τον δύσκολο τρόπο πως δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να νιώθεις δυνατή και ενημερωμένη, ειδικά όταν πρέπει να λειτουργήσεις κάτω από τέτοια σωματική και ψυχολογική πίεση, όπως κατά την περιπέτεια μιας εξωσωματικής».

Αυτό το διαβάσατε;